મોબાઈલ આપણો સમય બહુ શાંતિથી અને સમજાય એ પહેલા ચોરી લે છે. શરૂઆતમાં આપણે “થોડી વાર માટે” મોબાઈલ હાથમાં લઈએ છીએ, પરંતુ એક નોટિફિકેશન પછી બીજું, એક વિડિયો પછી બીજું — અને સમય ક્યાં વહી ગયો તેની ખબર પણ પડતી નથી. મિનિટો કલાકોમાં બદલાઈ જાય છે અને દિવસનો કિંમતી ભાગ સ્ક્રીન પર વેડફાઈ જાય છે.

    સોશિયલ મીડિયા અને મનોરંજન એપ્સ ખાસ એવી રીતે બનાવવામાં આવે છે કે માણસ સતત જોડાયેલો રહે. સતત સ્ક્રોલ થતી રીલ્સ, લાઈક–કમેન્ટની લાલચ અને નવા અપડેટ્સ આપણું ધ્યાન ખેંચે છે. મગજને તરત આનંદ મળે છે, પરંતુ એ આનંદ ક્ષણિક હોય છે, જેના બદલામાં આપણે આપણો સમય અને એકાગ્રતા ગુમાવીએ છીએ.

   મોબાઈલ આપણો સમય માત્ર સીધા ઉપયોગથી જ નથી ચોરતો, પરંતુ વિચારશક્તિ અને ધ્યાન ભંગ કરીને પણ છીનવી લે છે. વારંવાર મોબાઈલ ચેક કરવાની ટેવના કારણે કોઈ કામમાં પૂરી એકાગ્રતા રહેતી નથી. કામ અધૂરું રહે છે, ધીમું થાય છે અને પછી વધારે સમય લાગી જાય છે. આમ, એક જ કામ માટે બમણો સમય વેડફાઈ જાય છે.

     ઉંઘ પહેલાં મોબાઈલ વાપરવાની આદત પણ સમયચોરીનું મોટું કારણ છે. “બસ પાંચ મિનિટ” કહીને શરૂ થયેલી સ્ક્રોલિંગ એક-બે કલાક સુધી ખેંચાઈ જાય છે. પરિણામે ઊંઘ મોડે આવે છે, શરીર થાકી જાય છે અને બીજા દિવસે સમયનું સંચાલન બગડી જાય છે. આ ચક્ર રોજ ફરી ફરી ચાલે છે.

     મોબાઈલ આપણો સમય એટલા માટે ચોરી લે છે કારણ કે આપણે તેને મર્યાદા આપતા નથી. જ્યારે ઉપયોગ પર નિયંત્રણ ન હોય, ત્યારે સાધન માલિક બની જાય છે. જો સમયનું મૂલ્ય સમજીએ અને મોબાઈલને જરૂર પૂરતું જ વાપરીએ, તો આ ચોરી અટકાવી શકાય છે.

સમય બચશે તો જીવન પણ સંવરશે — આ સત્ય સમજવું આજે ખૂબ જરૂરી છે.